100 jaar na de Groote Oorlog. 11 November-boodschap van Wij zijn Socialisten

100 jaar geleden eindigde de Groote Oorlog. De Belgische regering “viert” dat met de grootste wapenaankopen van de laatste honderd jaar

De aankoop van 34 Amerikaans F-35’s kost ons 3,6 miljard euro. Tegen dat deze vliegtuigen volledig afgeschreven zullen zijn, zullen ze 15 miljard euro belastinggeld hebben gekost. En dat is nog een voorzichtige schatting. Aan het einde van de rit gaat het bijna zeker over veel meer geld. In de schaduw van deze aankoop heeft de regeirng ook de aankoop van 442 panterwagens van het type Griffon en Jaguar voor een bedrag van 1,6 miljard euro goedgekeurd. Hierbij moet ook nog 226 miljoen euro voor 4 gesofisticeerde drones worden gevoegd. Ondertussen was er in mei van dit jaar al beslist over de investering van 2,2 miljard euro in nieuwe fregatten en mijnenjagers.
Deze monsteraankopen, in een periode van besparingen op zorg, onderwijs, openbare werken en publieke dienstverlening wordt verbloemd met twee valse argumenten.

Het eerste argument is dat deze aankopen zichzelf terugbetalen, omdat tegenover al het geïnvesteerde geld economische compensaties staan, die zogezegd in de Belgische industrie en dus in werkgelegenheid worden geïnjecteerd. Er heerst over die compensaties de grootste onduidelijkheid van wat ze precies inhouden. Wat we zeker weten is dat het gaat om compensaties binnen dezelfde machtige economische sector: de wapenindustrie met al zijn vertakkingen naar bedrijven, die op een of andere manier met die wapenindustrie samenwerken. De wapenindustrie is niet te vergelijken met de andere economische sectoren. De belangrijkste klanten van de wapenproducenten zijn de overheden, die alleen bij hen terechtkunnen om hun legers uit te rusten. De wapenindustrie heeft er daarom alle belang bij dat landen en bondgenootschappen zich vastrijden in conlict-en oorlogslogica. Hoe meer de oorlogsretoriek wordt opgepookt, hoe groter de winsten voor die industrie. De innige verwevenheid tussen wapenindustrie en politiek wordt het militair-industrieel complex genoemd. De grote winnaars binnen dat complex zijn de aandeelhouders van de wapenbedrijven. De verliezers zijn de bevolking van de landen die door het militair industrieel complex in de tang worden gehouden. Elke cent die aan wapentuig wordt uitgegeven, is een cent minder voor wat er echt nodig is om een samenleving welvarend te maken.

Hiermee wordt ook duidelijk dat het tweede argument om dergelijke waanzinnige bedragen aan oorlogstuig te geven ontkracht. Dat argument is dat een land voor zijn veiligheid niet anders kan dat meedraaien in een bewapeningswedloop, waar geen einde aan komt.

In het gehele politieke debat dat rond deze recente legeraankopen is gevoerd ging het slechts om deze twee argumenten: wapenaankopen worden gecompenseerd en ze zijn nodig voor onze veiligheid.

Het echte debat werd niet gevoerd. En dat draait rond enkele fundamentele vragen, waarop geen antwoord van de Belgische regering komt.

Wat zijn de echte redenen waarom voor de vervanging van de F16 wordt gekozen voor het duurste vliegtuig van een Amerikaanse constructeur, waarvan ook tal militaire experten betwijfelen of het wel een geschikt toestel is?

Wat is de toekomst van onze bondgenootschappen? De aangekochte vliegtuigen hebben een levensduur van 40 jaar. Moet België en bij uitbreiding Europa, zich door deze aankoop voor zulke lange tijd vastankeren aan een bondgenootschap met de Verenigde Staten, dat zijn wereldwijde machtspositie aan het verliezen is en zich meer en meer op zichzelf terugtrekt?

Is het de beste optie om zich, onder druk van een onbetrouwbaar bondgenootschap, volledig in te schakelen in de nieuwe wapenwedloop, die in feite volledig onbetaalbaar is, als de echte uitdaging de strijd tegen de klimaatverandering en al haar geopolitieke gevolgen is?

Heeft Europa niet meer belang bij een nieuwe détente en kan het niet beter het voortouw nemen in een de-escalatie van de oorlogslogica? Wat is daarbij de rol van kleine landen zoals België? Moeten zij zich schikken naar het dictaat van de grote militaire mogendheden waarmee ze zich verbonden hebben? Kunnen zij zich niet beter, wegens hun beperkte middelen, op hun beurt verenigen om Europa aan te zetten om een eigen op vrede en ontwikkeling gerichte koers te volgen?

Nu lijkt het erop alsof we niet anders kunnen dan mee te doen aan de waanzin en een belangrijk deel van onze welvaart op te offeren aan de aankoop van wapentuig, waarvan we weten dat het dient om te vernietigen en zelf vernietigd te worden.

Mensen die de historische parallellen onderzoeken, zoals de Belgische historica Sophie De Schaepdrijver, waarschuwen voor de gevaarlijke dynamiek waarin de wereld op dit ogenblik is terechtgekomen. De wereldwijde oorlogsdreiging neemt hand over hand toe. Met de gesofisticeerde wapensystemen, waarmee moderne oorlogen worden uitgevochten zal dat leiden naar miljoenen doden en verwoesting van samenlevingen.

We willen dat een verenigd Europa het voortouw neemt in een wereldwijde politiek van détente en ontwapening. België moet daarbij, samen met andere Europese landen, zijn verantwoordelijkheid opnemen.

De socialistische beweging moet bij dat alles teruggrijpen naar haar historische traditie van pacifisme en ontwapening, belichaamd door Jean Jaurès en Camille Huysmans, die meer dan 100 jaar geleden met de moed der wanhoop hebben geprobeerd de wereldoorlog te vermijden. De socialistische beweging is er toen niet in geslaagd om het oorlogsmonster tegen te houden. Laat ons nu, met alle middelen die we hebben, alles in het werk stellen om van vrede en ontwikkeling opnieuw de leidraad te maken voor de vooruitgang van de mensheid. Het is nu dat het moet gebeuren, binnenkort is het waarschijnlijk te laat.

Wij hopen dat deze socialistische boodschap op 11 november zal doordringen tijdens de verschillende herdenkingen van de wapenstilstand van 1918.

Eén reactie

  1. Wij socialisten moeten terug naar het begin waar het socialisme ontstaan is en van daaruit terug de leidraad oppikken waarvoor de socialisten staan maar inderdaad oude recepten werken niet meer maar moeten we nieuwe recepten durven maken om de smaken terug te verbeteren zodat het voor iedereen terug smaakten dat niemand op zijn honger moet wachten.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.