Christ’l van de Paal: ’t Stad is van ons, Antwerpenaren

We zijn met meer dan 520000, wij Antwerpenaren. Socio-cultureel zijn we erg divers, maar één ding hebben we zeker gemeen: we willen allemaal wel-‘zijn’ en wel-‘varen’.

Van frietchinees, over nachtwinkeluitbater tot dokwerker, verpleegster of projectontwikkelaarster we willen allemaal een goed leven in onze stad voor onszelf en ons gezin. We willen allemaal goeie huisvesting, gezonde lucht, degelijke dienstverlening, proper onderhouden straten, een veilige buurt, voldoende kinderopvang, scholen die de talenten van onze kinderen tot volle ontwikkeling brengen, een goed inkomen, een stad waarin we ons probleemloos kunnen verplaatsen, een mooie toekomst voor onze kinderen en kleinkinderen … en tijd om te genieten, om te leven.

Het huidig stadsbestuur onder leiding van Bart De Wever wil ons doen geloven, dat wie zijn kansen grijpt in het leven, hard werkt en gedisciplineerd leeft welzijn en welvaart zal kennen.

Meer nog, dit stadsbestuur beschouwt Antwerpenaren die niet mee kunnen op een goede dag als overlast, op een slechte als profiteurs of criminelen. In deze groep Antwerpenaren wenst dit stadsbestuur niet te investeren. Deze groep dient gecontroleerd, gedisciplineerd en gestraft te worden, de neoliberale strafstaat in wording …

Misschien denkt u: ‘eigen schuld, dikke bult …’ en ‘niet mijn probleem’, maar is dat wel zo? In Antwerpen groeit ondertussen 27% van onze kinderen op in armoede. Hoezo zou dat de schuld van deze kinderen zijn? En hoezo zou dat niet ons probleem zijn of worden?

Hoe ziet de toekomst van een stad en zijn inwoners eruit met zo’n schrikbarend hoge armoedecijfers? Cijfers tonen aan dat er zich in Antwerpen een concentratie van armoede voordoet, waarbij de armoede ongelijk verdeeld is over de verschillende stadsdelen. Het stadsbestuur lijkt deze ‘getto’vorming eerder aan te moedigen dan te bestrijden. Ze ontwikkelt door haar stadsplanning getto’s voor welgestelden en getto’s voor armen, beiden beveiligd en gecontroleerd door massa’s camera’s.

Op lange termijn resulterend in aparte woonwijken, aparte scholen, aparte vrijetijdsbesteding, aparte publieke dienstverlening, … resulterend in ongelijke kansen en een ‘samenleving’ die er geen meer is.

Je creëert zo een stad van inwoners die elkaar niet meer begrijpen en elkaar wantrouwen. Eén lichtpuntje: we hebben één bearcat voor als het echt uit de hand zou lopen … (sorry, dat was ironisch).  Een stad die niet meer investeert in haar meest kwetsbare inwoners, zal inderdaad steeds meer moeten investeren in veiligheid, controle en disciplinering.

Hierdoor blijft er steeds minder geld over voor mobiliteit, zorg, onderwijs, huisvesting, goede dienstverlening, … Misschien nog het meest dramatisch is het ontbreken van financiële middelen om aan stedelijke vernieuwing te werken   En Dus ja, het is ook uw en mijn probleem.

Solidariteit is geen synoniem voor liefdadigheid en valt ook niet te herleiden tot medelijden, het is welbegrepen eigenbelang. Het besef dat we onderling afhankelijk zijn, het besef dat jouw situatie mijn sitiuatie beïnvloedt. Het besef ook dat we collectief sterker staan als gewone burger en dat we meer belangen delen, dan ons verdelen. Het besef ook dat of we bij de winnaars of verliezers behoren in het leven deels bepaald wordt door geluk en het krijgen van kansen.

Dit stadsbestuur met zijn ideologisch radicaal rechtsdenkende beleidsmakers wil ons doen geloven dat er verdienstelijke burgers zijn en onverdienstelijke. Dit stadsbestuur wil het acceptabel maken dat we onderscheid maken tussen 1e rangs en 2e rangs burgers. Dit stadsbestuur wil ons, Antwerpenaren verdelen. Onder het motto ‘divide et impera’, een taal die Bart De Wever goed beheerst, ‘verdeel en heers’.

Maar daarom, beste Antwerpenaren, als we ons focussen op wat ons verbindt, op wat we aan gedeelde belangen hebben: sterk onderwijs, gezonde lucht, degelijke betaalbare huisvesting, kwaliteitsvolle dienstverlening, performant openbaar vervoer, een veilige, propere, leefbare buurt, dan kunnen we enkel vaststellen dat Bart De Wever II dramatisch zou zijn voor onze stad.

Zes jaar verdeel en heers creëerde een stad op 2 snelheden. Buurten die men links laat liggen, wijken waarin bovenmatig geïnvesteerd wordt. Cadeaus voor wie al veel heeft, besparingen op de kap van wie weinig heeft. Autorijden wordt niet ontmoedigd, het openbaar vervoer stiefmoederlijk behandeld. Bepaalde bevolkingsgroepen worden de hemel in geprezen, anderen met misprijzen overgoten… Gewone Antwerpenaren moeten plaats ruimen voor prestige projecten en welgestelde inwijkelingen.

Als Antwerpenaren zijn we niet gebaat bij een stad die verdeelt i.p.v. verbindt, onze stad wordt niet leefbaarder of veiliger als we de ongelijkheden tussen burgers problematisch groot laten worden. Modale Antwerpenaren plukken geen vruchten van de vrijblijvende uitverkoop van onze stadsgronden, stadsruimte en stadslucht aan toeristen, commercie en vastgoedmakelaars. In tegendeel ze belasten onze buurten, vervuilen onze lucht en maken wonen en leven enorm duur. Ze verdringen modaal verdieners en armen naar de omliggende districten, waardoor in bepaalde wijken een goede sociale mix – die samenleven vergemakkelijkt – in het gedrang komt.

Het is geen kwestie van anders kunnen, maar van anders moeten!

Christe’l Van de Paal

35ste plaats op de lijst voor de gemeenteraad

christel@desocialisten.be

Eén reactie

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.