‘Opnieuw Vooruit’ is een slecht voorwendsel voor mandatenjacht

De beslissing om in Antwerpen de onderhandelingen met NVA verder te zetten heeft bij velen leden en kiezers verontwaardiging en verstomming geslagen. De laatste weken is opnieuw duidelijk geworden dat de N-VA een Vlaams-nationalistische partij is met racistische en extreemrechtse trekjes.

In plaats van de onderhandelingstafel te verlaten of tenminste te onderbreken besliste het partijbestuur (dinsdag 11 december) ‘de bezorgdheden mee te nemen naar de onderhandelingstafel’. Ook deze boodschap heeft vele leden ontgoocheld. Alsof De Wever zeker zal luisteren naar de bezorgdheden van de sp.a achterban…

Intussen is het enige wat we te horen krijgen de mantra ‘vertrouw ons – we leggen de lat hoog – vertrouw ons’. Laat ons niet naïef zijn. In het politieke spel is vertrouwen altijd voorwaardelijk. Het is iets dat opgebouwd wordt en de ervaring van het laatste jaar leert dat dit niet zomaar blindelings kan worden uitgedeeld (en ik vermeld hier met opzet geen zaken die persoonsgebonden zijn).

Ik heb als lid van de sp.a, als activist en als burger een tamelijk precieze opvatting over engagement. Engagement staat haaks op passiviteit, het steunt op beginselvastheid ten aanzien van socialistische en democratische principes. Het rijmt met inzet en is onbaatzuchtig.

Het is net omdat socialisme in de praktijk rijmt met machtsgeilheid, principeloosheid en zelfbediening dat het in de ogen van velen ongeloofwaardig is geworden. Wil men genezen van de ziekte die de sp.a treft, dan moet men niet alleen in woorden maar ook in daden bewijzen dat men opnieuw aanknoopt bij de tradities die deze emancipatiebeweging sterk heeft gemaakt. Anders is het gewoon de moeite niet. Dan mag de laatste het licht uitdoen en met het laatste halve mandaat zijn pensionering spijzen.

Zover zijn we vooralsnog niet. Als democraat geloof ik nog steeds dat politieke meningsverschillen best in alle duidelijkheid en zonder demagogie worden uitgesproken. De pro- cons mogen op een rijtje gezet worden en de leden krijgen het laatste woord. Hierbij mijn bijdrage.

“We mogen Antwerpen niet in de steek laten! We moeten aan onze kinderen denken!”

In de argumentatie pro-deelname horen we dikwijls het argument dat de sp.a een partij moet zijn die haar verantwoordelijkheid neemt. Laat ons even stilstaan bij deze klassieker die in zowat elke management-bullshit handleiding kan terug gevonden worden…

De eerste tegenkanting situeert zich op het politieke niveau. Met wie wordt er samengewerkt? Bestuurssamenwerking met de N-VA betekent dat socialisten een verstandshuwelijk aangaan met een partij die klimaatdoelstellingen aan haar laars lapt op Vlaams en federaal niveau. Een partij die in Europa haar bondgenoten zoekt in Hongarije bij Viktor Orban, in Italië bij Matteo Salvini of bij de oerconservatieve katholieke Poolse premier. Een partij die zich op federaal en Vlaams niveau heeft onderscheiden als resoluut besparingsgezind, expliciet anti-syndicaal en met de regelmaat van een Zwitsers uurwerk elke gelegenheid gebruikt om vluchtelingen of moslims als een gevaarlijk te brandmerken.

De boodschap dat Antwerpen erop vooruit zal gaan dankzij de deelname aan het bestuur klinkt in deze context bijzonder ambitieus zo niet hovaardig. Stel dat dit het geval zou zijn, dan moet men ook beseffen dat dergelijke keuze buiten Antwerpen (de ‘parking’) consequenties zal hebben. Ik zou hierbij het onderhandelingsteam op het hart willen drukken dat alle socialisten men buiten Antwerpen dagdagelijks worden geïnterpelleerd. Partijgenoetn of syndicalisten worden ter verantwoording georepen over de ‘kwestie Antwerpen’ en dan moeten overtuigde socialisten hun waarden verdedigen in een dispuut dat ergens niet het hunne is, waarover zij geen invloed hebben en waarbij zij dikwijls nog eens tegen samenwerking met N-VA gekant zijn… Dit is niet alleen zelfmoord voor een partij maar voor gans de socialistische familie.

Indien we even het ‘nieuwe socialisme’ van het recentste sp.a-congres in herinnering nemen dan is bij samenwerking met de N-VA de politieke schizofrenie maximaal. Samenvattend: een samenwerking met N-VA maakt van alle dure en mooie woorden van dit Go-Left congres gewoon confetti. Anders gezegd: Go Right + Go Left = Going nowhere.

Zal ik het even bevattelijker maken? Hoe geloofwaardig zal John Crombez nog zijn indien hij drie maanden voor de verkiezing per abuis ja antwoordt op de vraag of hij staatssecretaris wil worden in de regering Bourgeois 2 of Michel 2?

“Wie niet kiest tussen burgemeesterschap of partijvoorzitterschap, stort de stad Antwerpen in uitzichtloze crisis”.

Wil men dat Antwerpen de komende jaar wordt bestuurd door een burgemeester en niet door een partijvoorzitter, dan moest de vraag gesteld worden aan formateur De Wever om te kiezen tussen beide functies. Een vraag die door Manu Claeys – hopende dat De Wever 2.0 was geboren – nog werd gesteld toen Groen misschien aan zet kon komen en die recent opnieuw werd gesteld door Dave Sinardet. Waarom heeft het onderhandelingsteam van deze kwestie nooit een issue durven maken? Uit angst om buiten gebonjourd te worden?

Wil men Antwerpen opnieuw doen sporen, dan is het nog maar de vraag waarheen…

  1. Antwerpen heeft behoefte aan een sociaal beleid dat saneringen stopzet maar de N-VA streeft het omgekeerde na op bijna alle dossiers, en wil de commercialisering en privatisering van diensten gewoon doorzetten.
  2. Bart De Wever wil het personeelsbestand bij de stad verder afbouwen terwijl socialisten het omgekeerde moeten verdedigen (behoud en heropbouw van dit bestand in functie van noden van de inwoners).
  3. Naar verluidt gaat het vrijwaren van de pensioenen van de stedelijke ambtenaren de komende 5 jaar ongeveer 400 miljoen extra kosten. Zijn hierover garanties te bekomen? En met welke gevolgen voor andere uitgavenposten?
  4. Antwerpen kampt met een grote woningnood terwijl overal luxe-flats als paddenstoelen uit de grond rijzen. Gaat Bart De Wever instemmen met de bouw van extra sociale woningen waarbij wij het getal van 10.000 woningen op 10 jaar hebben vernoemd in ons programma?
  5. Zoals jullie wel weten is armoede in Antwerpen een groot probleem. Gratis maaltijden in het basisonderwijs zou voor vele gezinnen al een verademing opleveren. De N-VA wil een afgeslankt en ‘ingekanteld’ OCMW terwijl socialisten sociale en financiële steun willen die mensen in nood daadwerkelijk helpt. Zijn beide benaderingen verzoenbaar?
  6. De ‘verrommeling’ van de stad is een belangrijke bron van ergernis voor alle inwoners. Zwerfvuil is niet enkel in de Handelsstraat een terugkerend probleem. Deze problematiek kan niet alleen aangepakt worden met sorteerstraatjes en gasboetes maar vergt een doortastend beleid waarbij ook extra-personeel bij de stadsreinigingsdiensten tot de remedies moet gerekend worden.
  7. In het onderwijs heeft de managementscultuur – met rationalisaties en toenemende administratieve taken voor onderwijzend personeel – een negatieve impact op de kwaliteit. De schooluitval is torenhoog. Socialisten verklaarden zich hiertegen te willen verzetten. Aan de onderhandelingstafel moet er niet alleen meer coaching maar ook extra onderwijzend personeel bereikt worden, te beginnen bij het stedelijk onderwijs. Is dat mogelijk?
  8. De sp.a streeft een andere aanpak na op vlak van stedelijkheid: erkenning van het ‘superdivers’ en multicultureel karakter van de stad, praktijktests als eerste middel om discriminaties tegen te gaan plus het opheffen van het hoofddoekenverbod voor loketbedienden. Gaat Bart De Wever op dit vlak ten minste één toegeving doen?
  9. Het dagelijks mobiliteitsinfarct heeft een ecologische en economische meerkost die inwoners en ondernemingen zich niet langer kunnen permitteren. Noodmaatregelen dringen zich op maar dat druist in tegen de auto- en parkingcultuur die de N-VA blijft promoten.
  10. Op ruimtelijk vlak is Ringland een mooi project dat pas binnen 10 jaar resultaten zal opleveren. In afwachting moet er minder verkeer van vrachtwagens op de ring, zou de maximumsnelheid bij piekpollutie omlaag moeten en zou het historisch centrum alvast autovrij gemaakt moeten worden. Is Bart De Wever bereid hierop toe te geven?
  11. Last but not least, er is geld want de historische stadsschuld werd afbetaald. Gaan de financiële marges gebruikt worden om luxe-projecten te ondersteunen zodat de vriendjes van de immobiliënsector een mooie return krijgen of gaan ze naar stadsvernieuwing op maat van de inwoners en met een verhoogde leefbaarheid?

Gaat de sp.a op al deze dossiers haar slag kunnen thuishalen? Gezien de krachtsverhoudingen is dit zeer onwaarschijnlijk. De sp.a werd gedecimeerd en behaalde amper 11%. Zij moet optornen tegen een partij die 32% van de stemmen kreeg maar dankzij het bizarre imperiali-systeem wel 42% van de zetels heeft bekomen. Dit betekent dat zelfs met het beste bestuursakkoord de sp.a altijd aan het kortste eind zal trekken om bepaalde beslissingen door te duwen of tegen te houden en dit zonder alternatieve meerderheid in het verschiet. Via een bestuursdeelname verdeelt de antwerpse sp.a het progressieve kamp zonder dat dit iets kan opleveren. Het enige wat in het verschiet ligt zijn owngoals scoren, de achterban ideologisch ontwapenen en de eigen partij verder verzwakken…

“In de oppositie kunnen we niets doen”

Het is waar dat de oppositiekuur van de afgelopen 6 jaar niet veel heeft opgeleverd. Vraag is ook of er wel degelijk oppositiewerk werd geleverd. Vele waarnemers menen van niet en ik kan hen hier enkel in bijtreden. De verklaring hiervoor moet misschien gezocht worden in het feit dat een aanzienlijk deel van het beleid van de afgelopen 6jaar bestond uit ‘beslist beleid’ onder Patrick Janssens waardoor veel sp.a verkozenen niet goed wisten hoe ze hiertegen weerwerk konden voeren. Het verlaten van de derde weg is makkelijk in woorden maar heel wat minder in daden. Wie echter verder terugblikt zou zich toch moeten herinneren dat oppositiewerk van buiten de verkozen cenakels wél heeft gewerkt. Het referendum over de lange Wapper is maar één voorbeeld. Actiecomités hebben bewezen dat volgehouden inzet rond precieze dossier s wel degelijk een verschil kan maken. Wanneer dergelijke acties bovendien een spreekbuis vinden onder gemeenteraadsleden is er dus geen enkele reden om aan te nemen dat oppositie steriel zou zijn voor de stad en haar inwoners. Afbouwen van wachtlijsten, degelijk openbaar vervoer en kwaliteitsvolle stedelijke overheidsdiensten zouden, naast de sluiting van de nabij gelegen kerncentrales alvast het voorwerp kunnen zijn van straat-raad-dynamiek.

Herbronnen onder de mensen en opkomen voor hun belangen is de enige weg vooruit

Misschien menen sommigen dat wat er ook gebeurt of wat zij ook doen, de sp.a dit zal overleven. Anything goes. Aan hen de suggestie van eens rondom België rond te kijken welke sociaaldemocratische partijen overleven en opnieuw groeien tot een echte machtsfactor en welke ten onder zijn gegaan. Buiten Labour onder leiding van Jeremy Corbyn, de PSOE in Spanje die met steun van Podemos, het minimumloon met 22% verhoogt of de Portugese socialisten die samenwerken met groenen en radicaal links zie ik niets… De beslissing om in zee te gaan met Bart De Wever himself staat absoluut haaks op een renaissance van de socialistische beweging. Anders gezegd, You can’t dance with the devil and wonder why you are in hell.

Misschien gaan sommigen ervan uit dat het kalf al verdronken is. Dat de sp.a binnen afzienbare tijd zal verdwijnen. Palliatieve zorgen zijn tevergeefs en er rest dus niets anders over dan de laatste kansen te benutten om mandaten te bemachtigen. Dergelijk niveau van cynisme getuigt van een bijzondere vorm van politieke criminaliteit. Het betekent immers dat men de politieke erfenis van meer dan 100 jaar verkwanselt en misbruikt voor het eigen persoonlijke gewin.

Beide houdingen getuigen van een politieke verwording die voornamelijk onder de verkozenen terug te vinden zijn. Ideologie is van geen tel meer, de partij is een enkel een kiesvereniging en het programma een communicatie-tool in politieke marketing.

Er zijn heel wat leden die hun lidkaart hebben binnen gebracht of aankondigen dit te willen doen als er een bestuur met N-VA wordt gevormd. Aan hen geef ik deze boodschap, namens Wij Zijn Socialisten: ‘Doe dit niet, hou je lidkaart op zak en kom binnenkort naar de ledenvergadering om je stem te verheffen’. Indien de partijleiding jullie mening zou gevraagd hebben of er onderhandelingen met De Wever mochten komen, dan had de partijleiding nooit een ‘Go!’ gekregen. Dit getuigt van wantrouwen en gebrek aan democratische cultuur. Maar we kunnen nog steeds de noodrem optrekken en daarvoor moet je lid blijven. Socialisten geven niet op!

Stephen Bouquin

Antwerpen/Parijs, 14 december 2018

 

Volgende week vergaderen wij samen met alle tegenstanders van een akkoord met NV Intussen circuleert op internet een petitie voor een ledenvergadering, gelanceerd door basissocialisten =>  https://www.petitie24.nl/petitie/2204/gezocht-350-handtekeningen-voor-av-spa-antwerpen

 

Eén reactie

  1. Ik heb alles gelezen wat er in staat over deze nieuwe toespraak van Stephen Bouquin, ik volg hem hiermede in maar ik als socialist die wel niet in Antwerpen woont of de rand ervan heb ik mijn bedenkingen bij de coalitie-onderhandelaars van SP.A, zijn zij nu echte socialisten vraag ik mij dan af en die vraag komt recht uit mijn socialistisch rode hart, ik ben echt bekommerd nu en hoe langer hoe meer zelfs. Ik hoop dat de achterban van de Antwerpse SP.A op de onderhandelaars afstapt en door simpel te zeggen trek de stekker nu uit aub in het belang van de ganse Antwerpse SP.A maar ook op nationaal vlak zal dat ook sporen achterlaten als deze onderhandelaars de stekker nu niet gaan uit trekken.Ik hoop op een zeer directe stopzetting van de coalitiegesprekken met Bart De Wever en dat hij zijne plan trekt en desnoods zoekt hij maar een andere oplossing of een plan B zoals Bart De Wever zo noemt dat is zijn zaak daar moeten we als echte socialisten niets van aan trekken, groetjes van een medewerker van “Wij zijn socialisten”

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.