Samen Vooruit – Kroniek van de Campagne 6 september 2018

Zaterdag 1 september organiseerde de Antwerpse sp.a de kick-off van de verkiezingscampagne. De sfeer zat er goed in. De honderden aanwezige Sp.a’ers maakten duidelijk dat ze er alles aan zullen doen om een goed verkiezingsresultaat neer te zetten. Op het evenement werd ook de base line van de campagne van de lijsttrekker voorgesteld: “Jinnih Beels kiest voor u” met een mooie foto en een mooie affiche.

Persbelangstelling was er genoeg. Luttele seconden na de onthulling van de campagneposter van Jinnih twitterde Bart Brinckman van de Standaard “een affiche zonder logo”. Dat werd snel het centrale thema van de berichtgeving: de Sp.a voert geen campagne onder eigen naam. De vergelijking met de “patrick” campagne van 2006 werd snel gemaakt. Toen stond de sp.a quasi alleen in de ring tegen het Vlaams Belang en Filip De Winter en was Patrick Janssens het boegbeeld van de democratische frontvorming tegen uiterst rechts. Iedereen herinnert zich de uitslag. Deze strategie sloeg De Winter knock-out en de definitieve ondergang van het Vlaams Belang was ingezet.

De campagne verloopt in 2018 echter onder een heel ander gesternte. Bart De Wever zit volgens velen onaantastbaar gebeiteld op het schoon verdiep. De tegenstand is hopeloos verdeeld, schijnbaar onmondig en tot een schromelijke nederlaag veroordeeld.

Over de CD&V en de Open VLD kunnen we kort zijn. Beide partijen zitten er voor spek en bonen bij en hun enige functie lijkt te zijn dat ze met een minimaal aantal verkozenen de NV-A aan een meerderheid kunnen helpen. Quantité négligable, zoals ze dat in het Frans zeggen. Ze staan marginaal in het debat en in de campagne. Kris Peeters loopt breed glimlachend richting afgrond en Philippe De Backer is zo kleurloos dat het nauwelijks opvalt dat hij blauw is.

Het was al lang duidelijk dat de enige manier om De Wever terug naar het Mestputteke te sturen een links progressief front is, waardoor er een gepolariseerde campagne tussen twee duidelijke kampen kan worden gevoerd.

We weten ondertussen wat er met ‘Samen’ is gebeurd. We moeten dat verhaal niet opnieuw vertellen, maar het uiteenspatten van de samenwerking was duidelijk een combinatie van een laaghartige aanval op de persoon van Tom Meeuws, het slappe leiderschap van Wouter Van Besien en de duidelijke onwil van een groot deel van de basis en de oude krokodillen van Groen om met die vermaledijde socialisten samen te werken.

We hebben altijd gezegd dat een samenwerking tussen groen en rood zou kunnen leiden tot een eenheidsdynamiek aan de basis, waar uiteindelijk ook de PvdA zijn weg in zou kunnen vinden. We kunnen de mislukking van dat project dan ook voor een groot deel in de schoenen schuiven van de partijleidingen van zowel Sp.a, als Groen én de PvdA, die in plaats van te kiezen voor een eenheid aan de basis, zich beperkten tot het koppig vasthouden aan de belangen van de eigen partij. Iedereen weet dat een groot deel van het kiezerspotentieel ter linkerzijde niets liever heeft dan dat ze niet voor de steeds weerkerende verscheurende keuze tussen drie partijen moet staan en dat men liever voor een linkse eenheidslijst zou kunnen stemmen. Het heeft niet mogen zijn. Dat zal zich wreken in deze verkiezingscampagne. Het verhindert ook een links perspectief voor de nationale verkiezingen in 2019.

Uiteindelijk ging de Sp.a nog het meest mee in het eenheidsinitiatief, onder andere door het lijsttrekkerschap aan Groen over te laten. De quasi voltallige basis van de Sp.a was ook bereid om het initiatief enthousiast te ondersteunen.

Dat de Sp.a nu met Jinnih Beels een campagne voert zonder het eigen logo pertinent in beeld te brengen, ligt in de lijn van de mentaliteitswijziging die zich in de partij – althans in Antwerpen – heeft voltrokken. We profileren ons meer en meer als een beweging die open staat voor de diversiteit die de linkerzijde kenmerkt. Meer dan de eigen partij te versterken, willen we een verzamelpunt zijn van de progressieve stroming in de stad.

De Jinnihcampagne heeft dus een heel andere finaliteit dan de campagne van Patrick Janssens in 2006. De Sp.a zal er in haar eentje niet in slagen De Wever te verslaan, maar geeft wel een aanzet tot hoe het wel zou kunnen lukken: een herstructurering van de gehele linkerzijde in Antwerpen (en later in Vlaanderen).
Het komt er nu op aan de campagne niet te richten op het vliegen afvangen van de andere progressieve partijen, maar de pijlen te richten op waar het echt om gaat: Antwerpen opnieuw vooruit laten gaan door de conservatieven uit het stadhuis te verjagen.

We hopen dat zowel Groen als de PvdA hetzelfde inzicht hebben. Dat ze stoppen met te zeggen dat ze ofwel de enige echte ecologisten ofwel de enige echte socialisten zijn. De Sp.a is even ecologisch als Groen en even socialistisch als de PvdA. En misschien zelfs meer ecologisch en socialistisch, als we het verkiezingsprogramma vergelijken met dat van Groen en de PvdA. Het perspectief moet zijn: samen tegen De Wever.

De berichtgeving over de start van de Antwerpse socialistische campagne werd vertroebeld door het circusnummertje dat de crimiclowns De Winter en Wilders op de vogeltjesmarkt (sic) kwamen opvoeren. De pers- en politie-aandacht daarvoor was buitensporig (hoeveel heeft die politie-ondersteuning overigens gekost?). Het enige wat de clowns bewezen was dat hun capriolen de Antwerpenaars aan hun reet kunnen roesten en dat het Vlaams Belang een zielig hoopje narcistische fascisten is, waar geen kat nog naar komt kijken.

Dat het Vlaams Belang deze bedoening organiseerde om de aandacht af te leiden van de campagne van de Antwerpse socialisten, is een overschatting van hun al niet te grote intelligentie. De aanval die de partijvoorzitter-burgemeester in het weekend inzette was andere koek en duidelijk ook ingegeven door de schrik voor een te uitbundige berichtgeving over zijn uitdaagster.

De NV-A strategie, door de campagne in het gehele Vlaamse land te richten op het thema veiligheid en migratie, loopt gevaar in te zakken als een soufflé waarin te weinig inhoudelijke kaas zit. De centrale as van het veiligheidsthema van De Wever was de ‘war on drugs’. In het verleden is nog nooit en nergens een war on drugs gewonnen door degenen die de oorlog hebben afgekondigd. Dat die ook in Antwerpen niet kan gewonnen worden, stond in de sterren geschreven. Het media-offensief van De Wever was één grote schreeuw van onmacht. De insinuatie van de mogelijke betrokkenheid van alle politieke partijen behalve de zijne bij het drugsmilieu, viel op een koude steen. Opmerkelijk genoeg legt hij in het interview in De Volkskrant de vinger op de wonde van waar het ware probleem ligt. De Antwerpse haven is zo lek als een zeef en het is onmogelijk om de binnenkomende containers afdoende te controleren. De vraag die men zich daarbij onmiddellijk moet stellen is: willen de havenbazen wel een scherpe controle? Het antwoord daarop is duidelijk. Controles betekenen tijdverlies en dus efficiëntiedaling. Het is een welbewuste politiek om geen efficiënt controle-systeem uit te werken. Dat werd bevestigd in de open brief van ACOD-afgevaardigde bij de douanediensten Karin Van Hoffelen, waarin ze aanklaagt dat de douane onderbemand is en geen middelen krijgt. En dat de overheid, en dat zijn in dezen de NV-A-ministers Jambon en Van Overtveld, daar niets aan wil doen. (zie  http://desocialisten.be/in-de-haven-wordt-niet-meer-dan-1-van-de-containers-gecontroleerd-op-drugs/ )

Als het De Wever menens is om het Antwerpse drugsprobleem op te lossen dan is er maar één weg te volgen: de trafiek langs de haven stoppen door veelvuldige en gerichte controles. Als de havenbaronnen daaraan niet willen meewerken, dan kunnen we maar één ding concluderen: de havenbaronnen zitten in de binnenzak van de drugsbaronnen.

De Wever kon het ook niet nalaten om in één beweging ook het statuut van de havenarbeiders aan te vallen (die zijn niet controleerbaar door hun statuut en dus onbetrouwbaar) en opnieuw een sneer te geven naar de fearless city of Borgerhout (het drugshol van Antwerpen). Dat de meeste cocaïnesnuivers te situeren zijn in de hippe buurten ver van Borgerhout wordt zedig verzwegen. De eerste politierazzia op het Zuid tegen de grootverdienende cokeheads moet overigens nog plaatsvinden.

Operatie afleidingsmaneuver was eens te meer geslaagd. Wat echter hoopvol stemt is dat het weerwerk deze keer wel stevig was en het goed mogelijk is dat De Wever er deze keer niet zo goed mee wegkomt.
Wat we er ook eens te meer uit leren is dat links dringend een manier moet vinden om zelf aan agenda-setting te doen. Tot hiertoe zijn we vooral aangewezen op het reactief inspelen op de agenda die De Wever steeds weer in de markt zet.

Mogen we een paar suggesties doen van zaken die de Antwerpenaar meer aanbelangen dan het drugsprobleem?

De mobiliteit in en rond Antwerpen gaat van kwaad naar erger. De verkeersonveiligheid zorgt bijna dagelijks voor ongevallen, waarvan sommige met dodelijke afloop. De files worden maand na maand groter. Op een gegeven ogenblik staat Antwerpen stil. De dienstverlening van de Lijn gaat er zienderogen op achteruit. Fietsers worden opgezet tegen voetgangers én automobilisten, maar er wordt niks gedaan aan het aanleggen van goede fietspaden.

Antwerpen heeft ook gigantische milieuproblemen. De lucht is sterk vervuild en er is geen verbetering in zicht. Het Stadspark sterft af omdat er geen deugdelijk waterbeleid is. Er wordt een nieuw Operaplein zonder groen aangelegd…

De armoede neemt toe in Antwerpen. Een van de hoofdredenen is de afbouw van de steunverlening door het OCMW. Een rechtstreeks gevolg van de neoliberale beleidsfilosofie van de NV-A: wie arm is heeft dat aan zichzelf te danken en moet dat dan ook maar zelf oplossen.

De stadsdiensten worden verder afgebouwd. Dat laat zich nu al heel hard voelen bij de huisvuilophaling. Dat de volkswijken van de stad smeriger en smeriger worden, door sluikstorten en het en te weinig poetsbeurten wegens personeelstekort, is daar een rechtstreeks en zichtbaar gevolg van.

En dat zijn nog maar vier dringende pijnpunten.

We weten wat onze opdracht in de komende weken is: deze pijnpunten benoemen en vooral zeggen wat we eraan gaan doen.

En als we het over De Wever hebben, mogen we niet nalaten steeds weer te benadrukken dat op het schoon verdiep een partijvoorzitter zit en geen burgemeester. De Wever houdt niet van zijn stad. Hij is verslaafd aan zijn neoliberale ideologie en aan het partijvehikel dat hij met strakke hand steeds verder naar rechts stuurt.

We hebben nog een dikke maand om het campagnetij te keren.

Aan de slag. Samen vooruit.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.