Stephen Bouquin: ‘Willen is kunnen!’

Een belangrijk deel van mijn leven staat in teken van de strijd tegen onrecht, onderdrukking en discriminaties. Ik nam actief deel aan de Antwerpse scholierenstakingen tegen kernraketten en de besparingen van Martens-Gol. Daarna studeerde ik hedendaagse geschiedenis op de Vrije Universiteit Brussel. Na een poosje in Brussel gewoond te hebben begon ik mijn doctoraatstudies in Parijs. Ik onderzocht de acties van de syndicale beweging op het vlak van arbeidsorganisatie, voornamelijk in de automobielsector. In 1997 was ik samen met Georges Debunne actief in de Europese marsen tegen armoede, werkloosheid en precariteit. Vanuit heel Europa stapten we samen met duizenden naar Amsterdam om er een sociaal Europa te bekomen. In de daaropvolgende jaren nam ik deel aan de syndicale vorming van verschillende centrales van het ABVV of het ACV. In de nasleep van het Generatiepact (2005) engageerde ik mij bij de linkervleugel SP.a-Rood. We ijverden voor een koerswijziging rond eisen zoals een vermogensbelasting en een openbare bank. In 2011 hielden we dit intern gevecht voor bekeken. Maar de pogingen om tot een linkse samenwerking te komen met de PVDA mislukten. In 2015 publiceerde ik ‘Helemaal Anders’ (Critica), een boek waarin ik het neoliberalisme ontmasker en een eco-socialistische en radicaal-democratische aanpak bepleit om links uit het slop te halen.

Intussen is de sp.a onder voorzitterschap van John Crombez aardig aan het veranderen. De sp.a is op menig vlak opnieuw een duidelijk socialistische partij geworden en al zijn er meningsverschillen is er ook ruimte voor discussie. Daarom ben ik opnieuw lid geworden van de sp.a. Er is een progressief front nodig om de verrechtsing een halt toe te roepen en het tij te doen keren.

Sinds rechts opnieuw alle touwtjes in handen heeft gaat het met dit land achteruit. Koopkracht daalt, de gewone mensen betalen de factuur van de bankencrisis en naar de toekomst toe wordt niets gedaan. Terwijl de overheid de bankencrisis heeft aangepakt laat men de sociale en ecologische crisis verder betijen. De laatste jaren was er heel wat sociaal protest met grote mobilisaties. De recente betoging van 16 mei ter bescherming van onze pensioenen bewijst dat het potentieel van sociaal verzet nog steeds aanwezig is. Net daarom stellen NVA-ministers vluchtelingen of migranten voor als criminelen en profiteurs, zodat de mensen naar beneden in plaats van naar boven stampen.

Rechts wil ons sociaal model met de grond gelijk maken en van Vlaanderen en België hun aards paradijs maken om werkers te kunnen uitbuiten tot ze erbij neervallen. Kapitaal betaalt steeds minder belastingen en de sociale zekerheid wordt als melkkoe gebruikt om de aandeelhouders mooie dividenden uit te betalen. Jaarlijks verdwijnt er ongeveer 200 miljard naar fiscale paradijzen; dat is nagenoeg de helft van het BBP, de totale rijkdom die we jaarlijks voortbrengen.

Intussen wordt Antwerpen niet door een burgemeester maar door een partijvoorzitter bestuurd. Een goede burgemeester moet er zijn voor alle inwoners. Hij of zij zorgt er samen met het schepencollege voor dat de stad het leven van haar inwoners beter maakt. Garandeert veiligheid, erkent de diversiteit en zorgt voor een levende stedelijke leefgemeenschap. Bart De Wever is niet uit liefde voor Antwerpen burgemeester geworden. Hij deed dit vanuit politieke overwegingen. Het was immers de beste positie om zichzelf uit de wind te zetten terwijl de NVA op Vlaams en federaal vlak de lakens uitdelen. Onlangs verklaarde hij nog dat hij na 2019 misschien zijn burgemeester-sjerp zal afstaan om Vlaanderen te besturen in confederale richting. Deze toegeving van formaat bewijst dat Antwerpen als stad hem gestolen kan worden. 14 oktober 2018 kan voor onze stad echter een historische dag worden. De Antwerpenaars kunnen ervoor zorgen dat het rampzalige bestuur zijn boeltje kan pakken door ze te trakteren met een klinkende verkiezingsnederlaag. Daarom gooi ik mij in deze strijd en steek ik mijn schouders onder de sp.a lijst.

Ik wens de vrienden van Groen en de kameraden van de PVDA een sterke campagne en het beste resultaat. Maar willen we ervoor zorgen dat er een einde komt aan het huidige wanbeleid moeten vooral de socialisten er opnieuw staan. En dat is nu net hetgeen wij samen zullen doen! Willen is kunnen! (en dat was ook de benaming van de eerste Antwerpse dokwerkersvakbond… ).

Vanaf half juni publiceer ik er elke week een nota over ‘The Battle of Antwerp’ op mijn blog

Stephen Bouquin (1968)

36ste plaats  sp.a lijst gemeenteraadsverkiezingen voor Antwerpen

stephen@desocialisten.be

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.