Laat ons terug onder de mensen komen, herbronnen en terugvechten in 2019!

De resultaten bij de gemeenteraadsverkiezingen bevestigen de crisis waarin de sp.a zich al enkele jaren bevindt. Ook al waren er enkele positieve uitschieters – zoals in Leuven, Bredene, Halle of Zelzate – toch mag niet onder stoelen of banken worden gestoken dat de partij er sterk op achteruit blijft gaan. Van 23,5 percent in 2003, zakt de partij tot een schamele 10,3 percent.

In de naweeën van de gemeenteraadsverkiezingen lijkt de partij stuurloos. Politieke analisten wijzen op het gebrek aan visie die de partij uitdraagt, op het falen van de voorbije generatie van partijkopstukken, op gebrekkige of zelfs foute communicatie vanuit de partijleiding. Het imago van de partij is meer dan belabberd.

De volgende verkiezingsslag komt er al in mei 2019. Om het tij te keren moet de socialistische beweging in haar geheel, wars van fatalisme en demoralisatie de rug rechten en blijven geloven in een ommekeer. De resultaten waren teleurstellend, maar toch is de partij er aan de basis in geslaagd het socialisme tegen de stroom in opnieuw met fierheid uit te dragen. Het is dankzij de inzet van vele leden en sympathisanten dat de partij niet helemaal ten onder is gegaan en op een aantal plaatsen toch nog een mooi resultaat behaalde. Deze partij is in crisis, maar zolang er militante slagkracht is, is ze nog niet dood.

Maar minstens even belangrijk als het feit dat er nog veel mensen bereid zijn zich voor de partij in te zetten, is de vaststelling dat socialisme als politiek gedachtengoed op internationaal vlak opnieuw succes weet te oogsten. Voor het eerst sinds de jaren twintig van de vorige eeuw, herleeft in de Verenigde Staten de vuist van het democratisch socialisme! Meer dan één derde van Amerikaanse publieke opinie meent dat socialisme te verkiezen is boven kapitalisme; 60 percent van de Amerikaanse jongeren meent dat socialisme de beste optie is voor de toekomst van het land. Bij de tussentijdse verkiezingen van 8 november hebben socialistische (én meestal vrouwelijke en gekleurde) kandidaten eclatante overwinningen behaald. In de VS groeit de populariteit van socialisten omdat hun programma rijmt met universele gezondheidszorg, een verhoging van het minimumloon en solidariteit met de zwakste bevolkingsgroepen. Socialisme is de naam van het verzet tegen de alleenheerschappij van Big business en Wall Street.

Ook in Europa is er een kentering voelbaar. In Portugal en Spanje nemen linkse regeringen maatregelen waar iedereen beter van wordt. Een belasting op woekerwinsten van de banksector (Spanje), een werktijdverkorting in openbare diensten (Portugal) of herinvesteren in openbare diensten, betekenen een breuk met het medebeheren van de crisis. In Groot-Brittannië, waar het thatcheriaans neoliberalisme diepe maatschappelijke wonden heeft geslagen, staat Labour klaar om regeringsmacht over te nemen. Een meerderheid van de bevolking is er voorstander van hernationaliseren van spoorwegen en het versterken van een nationale gezondheidszorg, de NHS.

Buitenlandse voorbeelden van waar er opnieuw volop wordt gekozen voor sociale vooruitgang en verzet tegen het neoliberalisme, maken duidelijk dat de neergang van het socialisme kan worden gekeerd.

Een oppervlakkige facelift is echter onvoldoende. Het herstellen van de geloofwaardigheid van socialisten is niet enkele een kwestie van woorden, maar vooral van daadkracht. Machtsdeelname mag niet langer een doel op zich zijn. Oppositiewerk moet niet enkel in de parlementaire arena of in de media gevoerd worden, maar even goed op straat of op de werkvloer, door het organiseren van slagkracht aan de basis.

De socialisten moeten een politiek alternatief tegen het neoliberale eenheidsdenken gestalte geven dat tegelijkertijd concreet, aansprekend en begrijpelijk moet worden geformuleerd. Dat alles betekent dat niet alleen een stijlbreuk met het verleden, maar ook een daadwerkelijke nieuwe koers nodig is. Op dat vlak heeft de sp.a met haar congres van maart 2018 een paar stappen gezet, maar er is meer nodig om opnieuw politieke kracht te verwerven. Voor ons is de oplossing eenvoudig: socialisten moeten in 2019 terug onder de mensen komen, zich herbronnen, de partij organisatorisch op orde krijgen en durven terugvechten.

Op vijf jaar tijd heeft rechts er een zootje van gemaakt. De factuur van de financiële crisis werd naar de bevolking doorgeschoven. Werk- en bestaansonzekerheid namen toe. Pensioenen zijn nog steeds onnoemelijk laag en naar de toekomst toe verre van gegarandeerd. Al zouden we langer gaan werken, dan nog is er geen zekerheid dat de financiering verzekerd is. Terwijl de farmaceutische sector zijn rentenierswinsten behoudt, wordt er steeds meer in de gezondheidszorg gesnoeid. Steeds opnieuw worden de meest kwetsbare groepen het slachtoffer van een onrechtvaardig en antisociaal regeringsbeleid. De rechtse regeringen Michel op federaal niveau en Bourgeois in Vlaanderen zijn onverantwoorde klungelaars. Ze zijn er niet in geslaagd ook maar iets van hun eigen programma ordentelijk te verwezenlijken. De taxshift is een debacle, de hervorming van justitie is mislukt, nog voor die is begonnen, het energiebeleid leidt tot stroomtekort, armoedebeleid en klimaatbeleid ontbreken volledig en ondertussen faalt het mobiliteitsbeleid over de hele lijn. Tegelijkertijd worden openbare diensten verder geprivatiseerd, met als gevolg duurdere en minder goede dienstverlening.

Rechts en de nationalisten in het bijzonder verkwanselen welvaart en vernietigen welzijn. Alle besparingsmaatregelen ten spijt blijft het begrotingstekort terugkeren. De reden is eenvoudig: besparingen kosten meer dan ze opbrengen. Ze ontnemen zuurstof aan de economie en doen de welvaart verschralen. Het draagvlak voor welvaart verkleint en de herverdeling gebeurt van arm naar rijk. Dat moet ophouden.

Rechts en de nationalisten in het bijzonder hebben zondebokken nodig om hun eigen falen te verbergen. Elke keer dat het falende regeringsbeleid zichtbaar wordt, lanceren de handlangers van de N-VA een media-offensief om oorlogsvluchtelingen of mensen met een migratieachtergrond in een slecht daglicht te stellen. Zij worden als zondebokken opgevoerd zodat de volkswoede wordt afgeleid van de échte kwesties, die het gevolg zijn van het mislukte en fundamenteel onrechtvaardige beleid. Net zoals elders in Europa zien we uiterst-rechtse bewegingen gebruik maken van het door het neoliberalisme gecreëerde ongenoegen om de democratie te ondergraven.

Meer van hetzelfde? No way! In mei 2019 krijgen we de kans de regeringspartijen de rekening te presenteren. De christendemocraten hebben niets bereikt: noch een taxshift, noch een noemenswaardig toekomstgericht beleid dat inzet op een duurzame en leefbare samenleving. De N-VA geeft voorrang aan een neoliberaal beleid van sociale afbraak en privatiseringen. Open VLD is een schim van zichzelf geworden. Alles staat in teken van machtsdeelname met een agenda die de economische elite op haar wenken bedient.

Om de strijd tegen rechts te winnen hebben we een socialistisch strijdprogramma nodig. We moeten terug onder de mensen komen en concrete en realistische doelstellingen aanreiken die het leven ten goede veranderen. We moeten dat doen met een socialistische boodschap en onder socialistische vlag. Dat betekent dat de partij zich opnieuw klaar en duidelijk Socialistische Partij moet noemen. Samen met andere progressieve krachten aan beide kanten van de taalgrens, is het mogelijk het tij te keren. In mei 2019 kan rechts verjaagd worden door een brede en democratische rood-groene alliantie. Om deze dynamiek op gang te brengen zetten wij een campagne in de steigers die breed kan gedragen worden door burgers, actiegroepen, sociale bewegingen, vakbonden, een campagne die zich ook richt tot de progressieve partijen, (sp.a,Groen en PVDA) zelf. Onze actie en onze boodschap is duidelijk en niet mis te verstaan.

Socialisten hebben een verhaal!

Wij leven niet boven onze stand. België is een rijk land maar die rijkdom moet rechtvaardig worden verdeeld. Jaarlijks wordt er om en bij de 200 miljard euro versluisd naar fiscale paradijzen zonder dat de overheid er één cent op kan innen. De échte fiscale ontduiking van de grote vissen overstijgt de 20 miljard euro per jaar.

We hechten belang aan de kwaliteit van onze samenleving en van de gemeenschap die we vormen. Dat veronderstelt solidariteit en rechtvaardigheid. Als de wet van de sterkste geldt dan eindigen we in een soort burgeroorlog. De constante economische concurrentie, waarin iedereen wordt meegesleurd, is nog maar een eerste symptoom van wat er ons in de toekomst te wachten staat, als de samenleving steeds onrechtvaardiger wordt.

Wie het land wil besturen moet oor en oog hebben voor iedereen en dus in het bijzonder voor al wie kwetsbaar is of het dreigt te worden. We willen een overheid aan de kant van de mensen, niet aan die van de banken en het grootkapitaal. Voor socialisten is dat vanzelfsprekend.

Alle structurele problemen waarmee de mensheid wordt geconfronteerd zijn vandaag van wereldomvattende aard: klimaatcrisis, tanende biodiversiteit, de kloof tussen rijk en arm, ongelijke toegang tot basisnoden zoals onderwijs, zorg, huisvesting, enzovoort. Al deze structurele problemen zijn onlosmakelijk verbonden met het kapitalisme en zijn blind en irrationeel streven naar ongebreidelde groei en winstbejag.

Een socialistisch strijdprogramma

We willen ons socialistisch verhaal vertalen naar een concreet socialistisch strijdprogramma rond acht assen.

1. Het terugschroeven van alle antisociale maatregelen (verhoging van de pensioenleeftijd, stijgende kosten voor zorg en medicijnen …) en het stopzetten van de destructieve besparingen. De rijkdom die alle werkenden produceren, moet eerlijk verdeeld worden. Daarom willen wij rechtvaardige belastingen met een belasting op grote fortuinen. Inkomsten uit kapitaal moeten evenwaardig belast worden als inkomsten uit arbeid.
2. Iedereen heeft recht op bestaanszekerheid. Verhoog de vervangingsinkomens en het minimumloon (tot minimaal 14€/uur). Er zijn grenzen aan de bestaansonzekerheid, de sociale dumping, de flexibiliteit van arbeidscontracten en de mensenhandel. Om goed te leven heb je tijd nodig. Collectieve werktijdverkorting is mogelijk met een vierdagen werkweek van 32uren als norm. Beroepen met een belangrijke maatschappelijke meerwaarde zoals in onderwijs en zorgsectoren moeten zowel financieel als maatschappelijk sterk worden opgewaardeerd.
3. Sterke openbare diensten zijn goed voor iedereen. Basisvoorzieningen moeten opnieuw in handen van de overheid komen. Bovendien is er een inhaalbeweging nodig voor de investeringen in onderwijs en zorg.
4. Een sociale oplossing van het mobiliteitsprobleem vraagt meer openbaar vervoer: meer treinen, trams en bussen met sociale tarieven voor kwetsbare groepen en die binnen de centrumsteden gratis moeten zijn.
5. We hebben nood aan overheidsbanken ten dienste van de gemeenschap. Investeringen in een sociale en duurzame economie moeten voorrang krijgen.
6. Er moet een ecologisch urgentieplan komen dat het behalen van klimaatdoelstellingen als beleidsprioriteit laat gelden.
7. Onze samenleving is divers. Discriminatie op basis van afkomst, geloof, geslacht of geaardheid moet actief bestreden worden. Gastvrijheid en een solidair onthaal voor slachtoffers van oorlogen is een noodzakelijk onderdeel van een rechtvaardige samenleving. Niemand hoeft hieronder te lijden.
8. Onze democratie ligt onder vuur. In plaats van minder democratie, is een uitbreiding van de democratie nodig. Een begrotingsbeleid dat antisociaal is en de samenhang van de samenleving ondergraaft, moet stoppen. Burgers moeten meer zeg krijgen in de besluitvorming en de beoordeling van het gevoerde beleid moet niet wachten tot er nieuwe verkiezingen zijn.

Ondertekenaars

Marc Le Bruyn, Sofia Lamouchi, Stephen Bouquin, Jaak Brepoels, Eric Goeman, Frank Hoste, Dany Vrydag, Christ’l Van der Paal, David Van Peteghem, Patrick Hens, Geert Onraedt, Jelle Mols, Ann Strackx, Jenny Van der Aa, Magda De Meyer (coördinatieteam Wij zijn Socialisten), Samira Atillah, Luc Grootjans, Gert Van Dam, Herman Luyckx, Koen Janssens, William Boeckx, Walter Vermander, Simonne Binst, Marc Uvyn, Marc Lemaitre, Roger Mottard, Huub Van Eerdewegh, Maurice Vonckx, Diane Beirens, Xavier Verbaeten, Dirk Lagast, Uwe Rochus, Wim Lams, Chris Verdeyen, Frank Van Herck, Ivy Corremans, Pros Van Loo, Jan Rooze, Marc Van Gysel, Ralf Van der Beeuren, Sven Verheyden, Bilal Bruggen

Wie deze verklaring wenst te ondertekenen, kan dat doen door een email te sturen naar wijzijnsocialisten@gmail.com

Op zaterdag 1 december organiseert het netwerk Wij zijn Socialisten zijn tweede Socialistisch forum in Antwerpen. We zullen er de krijtlijnen van onze campagne uitwerken. Vertrekkend van de sterktes en zwaktes van de socialistische beweging, in dialoog met elkaar en met respect voor elkaars mening. We leggen aan het forum ook het voorstel voor om de naam van de sp.a te veranderen in Socialistische Partij. We willen hiermee duidelijk maken dat de partij opnieuw uitgaat van vernieuwde en radicale socialistische basisbeginselen.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.